Produkty pszczele i przetwory miodowe

    Odwirowany miód, mimo przecedzenia przez podwójne sito, zawiera jeszcze pewną ilość bardzo drobnych zanieczyszczeń. Są one eliminowane w tzw. odstojniku. Bardzo praktyczne są odstojniki o podwójnych ścianach; w wolną przestrzeń wlewa się wodę o temperaturze około 36' C, która powoduje rozrzedzenie miodu, co ułatwia osadzanie się części cięższych na dnie, a wypływanie na powierzchnię drobniejszych cząste­czek wosku i pęcherzyków powietrza. Po zebraniu wierzchniej warstwy miodu, zawierającej lekkie zanieczyszczenia, zlewa się czysty miód do odpowiednich naczyń. W każdej postępowej pasiece przy odbiorze miodu powinno się używać odstojników. Pewne trudności nastręcza cedzenie miodu wrzosowego, który ze względu na galaretowatą konsystencję bardzo wolno spływa przez sito. Pracę tę można usprawnić w ten sposób, że ze sklejki lub nierdzewnej blachy robi się płaskie skrzyneczki takich rozmiarów, aby dały się z łatwością umieścić w wirówce zamiast ramek. Jeden lub dwa szersze bo...

  Podobnie jak początek żniw w gospodarce rolnej, tak w pszczelarstwie moment rozpoczęcia miodobrania musi być trafnie wybrany. W niektó­rych wypadkach czas odbioru miodu podyktowany jest koniecznością (zmiana pogody, przygotowanie do przewozu itp.), pociąga to jednak za sobą pewne straty wynikające z ilości lub jakości miodu.   Zasadniczo do miodobrania przystępuje się dopiero wtedy, gdy większa część plastrów z miodem jest już zasklepiona, czyli —jak mówią pszczelarze — miód został „poszyty". W ulach, w których operuje się całymi kondygnacjami (ul wielkopolski, ul amerykański wielo korpusowy), albo w ulach nadstawkowych do miodobrania przystępuje się wtedy, gdy plastry napełnione są miodem zasklepionym w pełni dojrzałym, ale równie dobrze czynność tę można wykonać później. Wystarczy jedynie dać pszczołom odpowiednio dużo miejsca do gromadzenia miodu (nowy korpus, dodatkowa nadstawka). Znacznie gorzej przedstawia się sprawa terminowości odbierania miodu z gniazd pszcz...

Świeży, dojrzały miód jest lepką cieczą o gęstości 1,380-1,450. Jest to substancja silnie higroskopijna (w powietrzu suchym traci wodę, nato­miast w wilgotnym chłonie wilgoć całą powierzchnią). Należy jednak zaznaczyć, że wchłanianie wody jest wielokrotnie silniejsze niż jej oddawanie. Miód jest stężonym roztworem cukrów. Główną masę miodu stano­wią cukry proste — glukoza i fruktoza. Występuje w nim również niewielka ilość sacharozy, dekstryny miodowe, a w miodach spadziowych — melecytozę. Poza cukrami w miodzie występuje wiele innych substancji; wśród nich: enzymy, kwasy organiczne, związki mineralne, związki azotowe, witaminy, olejki eteryczne, barwniki i inne. Cukry. Cukry proste zawarte w miodzie powstają w procesie fotosyn­tezy w organizmie zielonych roślin oraz wtórnie — przez rozkład cukrów złożonych. W miodach kwiatowych zawartość ich wynosi od 70 do 80%, a w spadziowych — od 60 do 65%. Obydwa cukry proste mają ten sam skład chemiczny, wyrażający się jednakowym wzorem s...